Coming Home

Met een ruisend geluid en licht wappperende haren zit ik en trekt het landschap aan me voorbij. Achter me klinken mannenstemmen die een koeiengeluid proberen te maken. Dit is mijn weg. De weg naar huis, naar diegene van wie ik hou, de stad waarvan ik hou. Wachtende mensen op de eeuwige rechte weg met de oneindig vele stoplichten. Ik ben blij dat ik daar niet tussen sta. Dat is dan toch weer een voordeel van geen rijbewijs hebben. Een lichtelijk brandend en onprettig gevoel heeft zich verspreid in mijn voetzolen, door het eindeloze lopen in de stad. Zoeken. Elke week weer. Elke dag weer, in mijn hoofd. Het wordt donker voor het raam, geen landschap meer. Nog even wachten, dan ben ik er. Wat ‘er’ ook moge zijn. Sommige woorden betekenen zo weinig, maar zonder zou de taal het toch niet redden. Ach. Dag bomen en grasvelden. Hallo station, hallo Amsterdam. Ik stap uit, de wereld in.

Falling From the Trees

There is a girl, falling from the trees, where her comfort and

love once was. Flying down, faster and faster, earth is blurry

in her sight. With a loud dash, she lands on the ground, not

knowing where she is, not knowing where to look. All she

sees is new, because she is new, and treated like a curiosity.

A curiosity that doesn’t fit, and isn’t welcome. There’s no

language she knows that will help her any further, so she

talks with the birds and hugs the trees, longing to go up

again.