Coming Home

Met een ruisend geluid en licht wappperende haren zit ik en trekt het landschap aan me voorbij. Achter me klinken mannenstemmen die een koeiengeluid proberen te maken. Dit is mijn weg. De weg naar huis, naar diegene van wie ik hou, de stad waarvan ik hou. Wachtende mensen op de eeuwige rechte weg met de oneindig vele stoplichten. Ik ben blij dat ik daar niet tussen sta. Dat is dan toch weer een voordeel van geen rijbewijs hebben. Een lichtelijk brandend en onprettig gevoel heeft zich verspreid in mijn voetzolen, door het eindeloze lopen in de stad. Zoeken. Elke week weer. Elke dag weer, in mijn hoofd. Het wordt donker voor het raam, geen landschap meer. Nog even wachten, dan ben ik er. Wat ‘er’ ook moge zijn. Sommige woorden betekenen zo weinig, maar zonder zou de taal het toch niet redden. Ach. Dag bomen en grasvelden. Hallo station, hallo Amsterdam. Ik stap uit, de wereld in.

“The great enemy of clear language is insincerity.”
                             - George Orwell in Politics and the English Language (1947)

Tartarus

She lost her voice,
In the crowds of all that sound,
She lost her sense, her sense of time,
but still her clock would count

Every second of her time,
never used enough,
every limit of her mind
and her body, oh so rough

Her greyness, boldness,
all these colourful leafs,
water away before your eyes

till there's only
one drop left
and you are the one that is
melting away now.